Akwaforta (z łac. aqua fortis – mocna woda, czyli kwas azotowy) to jedna z najważniejszych i najbardziej szlachetnych technik druku wklęsłego z matrycy metalowej. W odróżnieniu od miedziorytu, gdzie linie wycina się mechanicznie rylcem, w akwaforcie rysunek powstaje w wyniku trawienia metalu kwasem.
Embedded Files
Proces powstawania grafiki zaczyna się od wypolerowania metalowej płyty – najczęściej miedzianej lub tytanowo cynkowej. Następnie płytę pokrywa się cienką warstwą werniksu akwafortowego (mieszanka asfaltu, wosku i żywicy). Werniks ten jest kwasoodporny i po zastygnięciu stanowi barierę ochronną dla metalu. Rysunek wykonuje się stalową igłą akwafortową na powierzchni pokrytej werniksem. Igła nie żłobi metalu, a jedynie zdejmuje warstwę werniksu, odsłaniając czystą blachę.Dzięki temu praca jest lekka i swobodna, przypominając rysunek piórkiem lub ołówkiem. Pozwala to na dużą precyzję i finezję linii. Kiedy rysunek został już wykonany, płytę zanurza się w roztworze kwasu (azotowego lub chlorku żelaza). Kwas "atakuje" metal tylko w miejscach, gdzie werniks został zadrapany igłą. Im dłużej płyta pozostaje w kwasie, tym głębsze i szersze stają się kreski. Artysta może wyjmować płytę, zakrywać wybrane partie werniksem (aby pozostały jasne/delikatne) i trawić pozostałe fragmenty dalej, by uzyskać mocniejszy kontrast i głębię czerni.Po zakończeniu trawienia werniks jest zmywany rozpuszczalnikiem. Na oczyszczoną płytę nakłada się farbę graficzną, którą dokładnie wciera się w wytrawione wgłębienia. Nadmiar farby z gładkich powierzchni (wypukłych) jest usuwany, tak aby farba pozostała wyłącznie w rowkach.Ostatnim etapem jest odbicie rysunku na papierze przy użyciu prasy walcowej. Papier musi być uprzednio zwilżony, aby stał się miękki i mógł "wejść" w wytrawione szczeliny płyty, przejmując z nich farbę. Charakterystyczną cechą odbitki akwafortowej jest tzw. faza, czyli wytłoczony ślad krawędzi metalowej płyty na papierze.
Page updated
Google Sites
Report abuse